Psikiyatrik sorunların bir coğu nevroz adını verdiğimiz türdendir. Bunun dışında kalan psikozlar(şizofreni, paranoya, manik-depresif psikoz vb.) toplumda %0.5 ila %2 oranında görünür ve tedavisi zor ağır tablolardır.   Nevrozlar ise genelde depresyon hariç intiharla sonuçlanmaz ancak yaşam kalitesini ciddi bir şekilde bozar bunların arasında depresyon, fobiler (korkular) opbsesyonlar (saplantılar) somatizasyon bozuklukları (kişi ruhsal bozukluğunu başka bir yere kanalize eder ve orneginkalbimde bişey var midem rahatsız belim ağrıyor vs.. gibi belirtiler ortaya çıkar.), panik ataklar, travma sonrası stres bozukluğu. Genelde bu kişiler (ben de buna dahilim açık söyleyeyim benim eskiden sosyal fobim vardı toplumun karşısında iki laf edemezdim ve 2 senelik yoğun bir davranış terapisi ve ilaç tedavisi kombinasyonuyla şu anda birileri karşısında konuşmaktan müthiş zevk alıyorum)   EVET KİMSE KENDİNDE RUH HASTALIĞI OLDUĞUNU KOLAY KABUL ETMİYOR AMA BU GERÇEK DOKTOR DOKTOR DOLAŞIYORLAR VE BİR SÜRÜ İLAÇLA BELKİ ŞANSLARI YAVER GİDERSE BİR PSİKİYATRİ UZMANINA BAŞVURUYORLAR. .  Bu olayın en büyük dezavantajı kişinin yaşam kalitesini son derece olumsuz yönde etkilemesi. Kullanılmaması getreken en önemli soru ,ise "senin hiçmi iraden yok" adam zaten berbat bir durumda çalışıyor, çabalıyor iyileşmek için bir de siz bunu sorunca "doğru" diye düşünüyor "ben iradesiz zavallı bir insanım.   Yaşamınızın kalitesini boş yere düşürmeyin artık çok daha iyi ilaçlar ve çok daha iyi psikoterapi yöntemleri var ki birlikte kullanılınca çok etkili oluyorlar